musicas

http://www.deezer.com/track/2326000

tròç de Abd Al Malik, un daquòs de fòl

Aguèri longtemps una marida idèia d'Abd Al Malik. Aviai escotat pas qu'una canson, "Les autres" del cd Gibraltar, qu'aviai vist en direct a la television, e m'avia fach enrabiar! Alara que tot lo mond trapava meravilhos qu'un cantaire d'eslam posquèsse s'inspirar de Brel e pausar lo cantaire belge coma una referéncia, èri furios d'aqueste plagiat! Que pensi encara qu'aquesta canson es mai qu'inspirada de "Ces gens là" de Brel, es gaireben la metèissa, mai que mai . Enfin, d'au còp voliai pas escotar las cançons d'Abd Al Malik. Son de colègas a ieu, Alex e Giròni, que me faguèron cambiar de vejaire. Pendent las vacanças de , decembre faguèrem en cò d'una amiga un repais de nadal, e me faguèron escotar "Le Marseillais", tirada del darrièr cd, Dante, perqué i èra question del Marius de Pagnol e de Massilia Sound System. E francament, trapèri aquel tròç tràs que bon. L'idèia de reprèner lo sample de la cançon de Reggiani, "Le petit garçon" qu'es sa pus esmovanta, las paraulas que me semblèron plan, plan bonas (escotiai pas vertadierament, parlavi en metèis temps amb los dos autres arlèris). Non, çò que marquèt lo mai foguèt la musica, amb aquel extrach d'una cançon qu'adòri e amb la bassa que nhaca michantament. Gaire de temps aprèp, aprenguèri a la radiò que Abd Al Malik avia reprès "Paris Mai" qu'es benlèu la cançon qu'estimi mai de Nougaro, e ausiguèri l'eslamaire dire tot lo ben que pensa del tolosenc, e de l'èiretatge que daissèron los grands cantaires, çò qu'acabèt de me far una bona imatge d'aquel tipe.
Fin finala, escotèri Dante (lo darrièr cd d'Abd Al Malik) en entièr e, dins l'ensèm, m'agradèt puslèu plan. Trapi pas tot formidable, mas i a quauquas causas que presèri: plan segur la cançon "Le Marseillais", mas tanben lo fach de sonar lo disque Dante, en omenatge a l'autor italian; puèi la cançon sus Aimé Césaire e lo rappòrt de l'artiste a la pensada del martiniquès, la reprèsa de la musica de "4 boules de cuir" de Nougaro...


Just per rire un còp (ai molon de remembres d'enfància amb aquela cançon)

http://www.deezer.com/track/1436460

cinemà

Gran Torino es un film enòrme

D'aquesta passa vegèri molonadas de films, e dins l'ensèm èra puslèu de bona qualitat: Harvey Milk, que conta la vida del primièr elegit american que se declarava omòsexual e que foguèt assassinat, èra plan bon, e amai aprenguèri fòrças causas sus la lucha dels "gays" per avèr de dreches civils (çò qu'auriai pensat aquesit dins las annadas 1970). Sean Penn e James Franco son fòrça, fòrça bons dins los ròtles de Harvey Milk e de Scott Smith, son òme.

La jornada de la jupa: tarrible tanben, melhor que Harvey Milk a mon vejaire. Maugrat la fèbla difusion (eufemisma) d'aquel film, capitèrem de l'anar vèire en familha a l'Utopia, a costat de la fac. Cò que m'agradèt mai dins aquel film, a despart de l'interpretacion subrebona dels actors (Adjani, Podalydès, Berroyer...) e dels joves que i participèron, es que ten un discors que me sembla mai en prèsa amb la realitat de la situacion dins aquestes barris "a problèmas" que lo que se pòt ausir lo mai sovent. Es verai qu'aqueles joves espelisson dins de "ghettos" socials, qu'an pas gaire, per pas dire pas gès d'astre de s'elevar dins la societat e de se sortir de lor situacion, mas en metèis temps, aquò dèu pas excusar d'unes comportaments e actituds (viòls, violencia, injuras...)

Gran Torino, coma cada film de Clint Eastwood dempuèi un detzenat d'annadas es tarrible, geniec coma dison los gascon. Me soi regalat de la debuta a la fin, francament, emai se me pertoquèt pas tant coma Million Dollar Baby, es una òbra de caluc.

4 jorns a Pau

De diluns a dissabte foguèri en tèrra bearnèsa, dins la capitala paulina. Amb Julian i èrem per representar lo MED'OC Montpeljièr e ajudar la seccion de Pau a organizar lo festenal "A Pau qu'èi... e qu'èi a Pau!", qu'avia per tòca de far connèisser d'artistes occitans, de lor balhar un luòc d'expresseion per mostrar lor trabalh. Dins l'encastre d'aquel festenal se debanèran tanben de conferéncias que tractèran del Patrimni Cultural Immaterial, de l'ofèrta d'emplèc amb l'occitan e de la pertinencia d'organizar un festenal al entorn de la cultura occitana.

Julian èra a Pau dempuèi lo divendres, que i èra montat amb sa colèga Anne per prèner part a la manifestacion per la defensa de l'occitan que s'i debanava lo dissabte. Lo rejonhèri pas que diluns, que lo dissabte deviai commentar lo rescontre Montpelhièr-Castras de rubi per Radio lengad'oc. Erem presents per ajudar los bearnes, e subretot per que las diferentas seccions del MED'OC siaguèsson en relacion. Lo mens que se pòt dire es qu'avèm capitar d'establir de relacions. Se sèm regalats. Avèm trabalhat coma de muòls, enfin Julian un pauc mens en rason de son estatut d'infirme (que se retornèt l'ongla de l'artèl gròs del pè esquèr tre lo diluns de matin), e avèm plan rigolat e desconat amb los gascons. Personalament, i avia d'annadas qu'èri pas tornat a Pau, d'au còp tornèri vèire molon de monde (Labourie, Casteret...), e n'encontrèri encara mai. Aprenguèri la dansa dels sèt sauts, e commencèri a pausar de "que" de'n pertot (mas capitèri a lor far dire los "de", en vengança).

En escanbi de lor accuèlh tarrible, los convidèri a venir a cò nòstre en junh per lo total festum, que lo collectiu Ca-i (al dintre del quin se trapa la familha Artus e d'autres) i vèn jogar.

Lo campus de l'universitat de Pau-Pays de l'Adour.

dificultats

Dessenh: remenbre de la serada d'ièr de sèr e de mon revèlh


Aguèri de mal aqueles darrièrs mèses a me motivar per trabalhar, cal dire qu'entre las vacanças, lo blocatge e tornamai las vacanças foguèri pas ajudat. Enfin, capitèri de me tornar motivar i a gaire, mas lo problèma es que los corses m'intèressan de mens en mens. La gramatica e la linguistica m'an pas jamai apassionat, mas aqui capiti gaireben pas a me motivar pels corses, çò que capitavi abans, en me dire qu'èra important per bèn connèisser la lenga e tanben per capitar ma licéncia. M'avisi tanben ara que i a un brave moment qu'aviai pas escrich en occitan, e qu'amb aquel putanièr de clavier a la con que contunha a refusar de me far d'accents aguts, es encara mai malaisit. Enfin, çò que me far benlèu pus cagar es que fin finala comprèni lo mond qu'arrèstan de licéncia en plen mitan perque n'an lor sadol e que comprenan que çò que fan lor agrada pas. Mèfi, disi pas que la licéncia d'occitan m'agrada pas, disi que commença de me pesar un pauc entre la carga de trabalh de mon doble cursus e la manca de motivacion qu'ai cap a d'unas matèiras. E d'au còp, comprèni que d'unes estudiants que se fan cagar arrèstessan lor licéncia, çò que podiai absoludament pas imaginar abans, que me disiai qu'un còp qu'una causida es facha s'i cal tèner o alara perdèm de temps dins los estudìs, e qu'es una marca d'una manca de volontat, mai que mai en segonda o trèsena annada, que demòra gaire de temps per acabar. Aquò me pausa un problèma d'acceptar aquèla idèia qu'una licéncia pòsque èsser abandonada, d'en primièr perqué detèsti de reconnèisser que me soi enganat, e segondament es que, se i sosquèri es que l'envèja d'arrestar m'es ja venguda, e que m'en vòli de pas tèner lo còp. Sabi soi un pauc nèci.

Jorn de reprèsa

La reprèsa es nul!

Estimavi ben mai d'èsser en vac... perdon, en lucha, que de dèver tornar prèner los corses. Perque, malinàs coma soi, ai pas approfechar d'aquel temps per m'avançar dins mon trabalh, n'ai pas bralar una! Pasmens, i èri sus la fac, cada jorn gaireben. Mas, que volètz entre las AG, las manifs, los repaisses e las charadissas, trabèri pas lo temps de trabalhar. De que faguèri del temps que me demorava me dirètz, e ben visquèri una molonada d'experienças que sortissian del quotidian: aguèri de corses sus la plaça de la comèdia mantuns còps; manjèri sus la plaça de la comèdia, a l'ombra de la font; m'assetèri dabans lo poligòn dos o très còps; assistèri a un encontre amb d'escrivans que consistèt pas qu'a charrar de mangilha, puèi a bèure e chapar; manifestèri de nuòch e dansèri lo balèti a una ora del matin sus la plaça de la comèdia tornamai, enfin, coma vesètz, un emplèc del temps de ministre^^
L'experiençça pus estranha e pus crudèla que visquèri, foguèt pasmens d'assistir en dirèct a l'espotiment de la còla de frança de rubi per una còla anglèsa gaire estrambordanta, çò qu'es pièger, e lo tot amb setanta-cinc mil anglèses en folia a mon entorn... Era mon present de nadal e per mos vint ans de la part de mas sòras, de mos grands, de mon oncle e de ma tanta: un viatge de très jorns a Londras e una plaça per anar vèire Anglatèrra-França a Twickenham. Alara los très jorns foguèron tarribles, me regalèri amb lo colèga de ma sòra que m'albergava, encontrèri d'estats-unians, de chinèses emai una italiana de Cuneo que sa maire e sa grand parlan occitan (n'èri de cuol de n'encontrar una dins una vila de mai de 10 millions d'estatjans a mai de 1000 km de cuneo, coma que, tot arriba). Lo sol pichon problèma foguèt doncas aquel chaple dels francèses que se daissèran far.
Bon, vau pas mai luènh, qu'ai fach mon quota de mots e que gardi la seguida del viatge e del rescontre en resèrva al cas ont mancariai d'inspiracion (ai encara un problèma amb aquèles putanièrs d'accents aguts, desencusa Melania). Adoncas, al còp que ven!

Lo grand nòrd

Faguèri un viatge dins la vila pus nauta que visitèri de França, cap a una vila que sarra del pòle: Nancy.
Sabi bèn que l'idèia d'anar vistalhar Nancy al mès de febrièr pòt parèisser completament inconscienta, emai ieu, se quauqu'un m'avia dich aquò i a quauquas annadas, auriai agut de mal d'o crèire. La tòca d'aquel viatge èra d'anar prèner de nòvas de Camilha, una colèga del licèu, que decidiguèt, aprèp una primièra annada en istòria a l'UPV, qu'èra temps per ela de se desseparar de sos parents, e doncas anèt sus Nancy (òc Camilha fai pas las causas a mitat). Evidentament, aquò rendèt las causas mai complicadas per anar bèure un còp en vila aprèp los corses. Foguèt doncas decidit que la calia anar vèire amont. A la debuta, coma sovent, èrem totes motivats per i anar, e, fin finala, foguèrem pas que dos (d'autres i son anats tots solets).
Alara, primièra constatacion, la reputacion de frèg de Nancy es completament meritada. Arribèrem, pel trin de nuòch, lo diluns de matin e la nèu tombava a bodre. E puèi, de la nèu vertadièra, pas de la nòstra nèu que fond tre que toca tèrra e que s'acumula pas. Aqui, aquò tombèt tota la jornada e las carrièras èran cobèrtas de blanc e los vestits acabavan parièr. Lo segond jorn aguèrem de pluèja, mai precisament d'aquèla puta de pluèja que vòl pas dire son nom, que dison "crachin" en francès. Lo frèg el se mantenha bravament. Trèsen jorn: de solèlh!!! Lo problèma èra que se sentissia pas brica. Aquò me marquèt, qu'èra lo primièr còp que vesiai los rais del solèlh sens gès d'effièches, es de dire qu'al solèlh se pelavian coma s'èra d'ombra. Dau còp, tre le segond jorn faguèri l'aquisicion d'un parèlh de gants. Partiguèri lo dimècres, quatrèn jorn, jos un solèlh espetaclos mas tan ineficaci que la vèlha.
Maugrat lo frèg, lo sejorn foguèt bèn agradiu, e gardi mai que mai un bon remèmbre del bar que se ditz "La Distillerie" (es pas faire original coma nom sabi, mas son de fabricants de rhum que meritan tota la nòstra estima).
Co que me faguèt plan rire al retorn foguèron totas las garas ont s'arrestava mon trin, qu'a l'anar dormissiai e i fasiai pas mèfi. Francament auriai jamai cresegut m'arrestar un jorn a Neufchateau, Toulle, Macôn, Chalon-sur-Saone, Dijon...
Enfin, deman es la dintrada e crèsi qu'estimariai mai de tornar sus Nancy puslèu que de tornar en cors.

Berk!

Bah! Berk! Poirit! Quin rescontre descorant! Aquel França-Escòssa foguèt bravament marrit! Me soi fach cagar a ensajar de seguir lo debanament del jòc al mitan d'un rambalh innomable: rambalh sul pelenc ont francèses e escossèses foguèron pagalhoses qu'es pas de crèire; rambalh dins las tribunas, que lo public faguèt de bruch de longa, a cridassar, charrar sens faire mèfi a çò que se debanava sul pelenc o alara per d'asenadas (n'ai mon sadol d'ausir lo mond bramar tre que mòstran Chabal suls ecrans gigants); rambalh dabans la television de mos grands, que ma mamè me vèn tostemps charrar pendent los rencontres, çò que m'enrabia prigondament.
Vaqui per l'encastre, mas lo pièger èra sul pelenc. Medamne! Quina bolhaca de rubi! Estimi fòrça los Escossèses per lor estile de jòc e per lor capacitat a se mantèner a un nivèl naut maugrat de dificultats economicas gròssas e un manca crudèl de pregondor demografica que los limita bravament dins la causida dels jogaires, pasmens pensi qu'avèm de mejans bravament melhors que los lors, e que d'aquesta passa an una bona còla, mas pas una generacion excepcionala coma lor es arribat dins las annadas 90. Amai se presentèron dissabte passat amb una molonada d'absents (mai que mai dabans, ont deguèron far jogar dos trèsèna linha "dins la gabia", es de dire als pstes de segonda-linha, sens parlar dels pilièrs qu'èran pas que las trèsenas causidas, que los autres èran nafrats). Francament, aquò crebava los uèlhs qu'aurian deguts lor passar un quarantenat de punts. Lo problèma es qu'avèm agut drèch a un grand classic de la còla de França, que far naisser d'espèrs grands (aqueste cp amb las remirablas atacas contra Irlanda), mas que capitapas de se sortir de còlas pus fèblas. Sembla que d'un còp los jogaires sabon pas pus atacar sens far tombar la bala al cap de quatre passas, que sabon pas pus cossi se posicionar en desfensa...
Fin finala, alara que me fasiai un jòia de passar lo tantòst dabans lo tornèch, aquel rescontre me rendèt furios. Urosament aprèp agachèri Galla-Anglaterra en cò de mon vesin, e me regalèri d'aquèla remirabla còla gallèsa. Pichon problèma: dins una setmana se jogarà França-Galla...

França-Irlanda

O fan de puta!
Soi furiós tre que torni pensar a aqueste rencontre! Foguèt la demonstracion per la còla de França de cossí perdre una partida quand avèm tot per la ganhar! Alara que los jogaires commençan d'encapar lo sistèma de jòc que vòlon metre en plaça los entrenaires, e que commençan de se trapar coma cal sul pelenc, lor manca encara la mestrèsa d'una còla experimentada. Los progrèsses empachan pas que la còla es jova, e doncas, de còps, en manca de mèstresa, e de rigor (que se daissèran emportar per lor vam e lor envèja de jogar totas las balas - coma se ditz, "s'enfuòqueran" un pauc - çò que costèt car). A l'opausat, los Irlandèses mostrèran pas fòrça causas dins lo "jòc", mas son de tipes que jògan amassa dempuèi d'annadas, e que son benlèu un pauc tròp vièlhs, mas qu'an una experiença tarribla. Al contrari dels francèses sachèron èsser realistas e marcar a cada temps fòrt o quasi, e sachèron approfechar de las cagadas de lors adversaris (los dos primièrs ensaches dels "vèrts" foguèron marcats graciá als placatges mancats e al marrit plaçament dels "blus"). Tot aquò me far francament enrabiar perqué i aviá la plaça per ganhar, sens l'indisciplina, las bals perdudas de contunh dins los regropaments... Basta d'agachar la primièra mièg-temps: un ensach remirable (cf la video), de relanças e de traucadas tarriblas, una bona mesclanha, un bon trucaire... e amb tot aquò acabam menats 13-10!!! Foguèt benlèu un eveniment decisiu per la seguida de la rescontre, que los francèses èran menats alara que devián ara jogar contra lo vent. Un autre ensach tràs que polit e un bon periòd de dominacion dins la segonda part de la partida bastèran pas per ganhar, e francament los jogaires se pòdon chapar lor amarum!

çò que m'agrada

Anèm zo, siam partits per las nòstras quinze linhas setmanièras: aqueste còp, puslèu que de me'n prèner a ma professora (capitarai d'agantar una fotò de tu Melania), causiguèri de vos parlar de las causas que m'agradan, sens òrdre, nimai rapòrt entre elas.
Alara, primièr: l'espòrt, d'un biais general me ne regalí, e m'interessi a totes. Caquelà, i a quauquas excepcions, mai que mai dins los espòrts mecanics. Ai tostemps trapat aquò nèci e estranh la passion que pòdon avèr molons de tipes per las motòs e las veituras. Personalament m'en chauti complet, e trapi aquò francament con e desagradiu. Enfin lo pièger aquí dedins demòra la mecanica, cossí lo mond se pòdon regalar d'ensajar de comprèner un quicòm tant desagradiu (lordèja, es pesuc, te pòdes far mal...), per aquò, coma per tot objecte, me'n bati de saupre cossí foncciona, l'important es justament que fonccionèsse, aprèp rai! se i prend coma vòl, es pas ieu que m'emmerdarai a ensajar de lo comprèner!
Aprèp, la toromachia, qu'es pas un espòrt, mas que lo mond plaçon puslèu del costat de l'art. Aquò's quicòm de subrebèl, apassionant e plen d'emocions. Es verai qu'una marida corrida se sarra puslèu de la masélaria, mas una vertadièra corrida excepcionala far comprèner perqué anèm ne vèire tant e tant, e ne sortissèm completament revirat!
Vaquí, ai la canha de contunhar per ara, alara aprofecharai d'un autre article per contunhar la tièra de las causas que m'agradan. Amai, vos daissi dins un estat d'espèra intennable, o sabi, e aquò m'agrada de far durar lo "suspense". A la setmana que vèn!

Adiu a totes!

Ieu que volguèri pas jamai escriure un blòg, emai quand facebook èra pas sortit e que gaireben tot lo mond n'avia un dins mon licèu (quand de còps ausiguèri: " E tu as un blòg?"), soi forçat per una professora als metòds fascisants de dubrir un compte aqui sus blògspot! Mai mèfi! lo revenge vendrà Melania!
Per èsser vertadierament oneste, me regalavi de legir los blgs de mos colègas, mas ne voliai pas far un que vòli pas expausar ma vida dabans tot lo mond (e coma l'ai explicat a un fum de mond, me conèissi e sabi qu'al cap d'un moment acabariai per lachar de causas que regretariai aprèp).
Enfin, de tot biais, ai pas la causida, me ne caldrà tèner un pendent tot un semestre, e, amai, podrai pas escriure d'asenadas amb un ortografia calamitosas soma tot lo mond (o gaireben), que la dòna Laupies (aquò's una debuta de revenge Melania, de te dire Dòna, niark niark) me vai susvelhar, corregir e notar (quand vos disiai qu'es fascisanta...) E sabes qué? vèni de contar, ne soi pas encara a las 15 linhas requistas per cada article!!! Alara qu'ensaji dempuèi totara de far durar aquèla putanhèra de presentacion de mon blòg (espèri qu'avèm drèch d'emplegar de mots atals), e que, pensi ben que sètz pas enganats, quand vos disi que la voliai far durar es encara per que durèsse un pauc mai, e quand vèni de vos dire que l'explicacion de l'analisi de la durada de mon introduccion es facha per l'alongar èra tanben per que contunhèsse, e poriai contunhar longtemps atal, mas me soi avisar que, fin finala, capitèri de l'alongar fins a 17 linhas (dins gaire 18, aqui es fach), doncas vau clavar: la seguida la setmana que vèn!
(Soi desolat pels accents que mancan Melania, mas mon ordenador refusa de ne far d'aguts)