De diluns a dissabte foguèri en tèrra bearnèsa, dins la capitala paulina. Amb Julian i èrem per representar lo MED'OC Montpeljièr e ajudar la seccion de Pau a organizar lo festenal "A Pau qu'èi... e qu'èi a Pau!", qu'avia per tòca de far connèisser d'artistes occitans, de lor balhar un luòc d'expresseion per mostrar lor trabalh. Dins l'encastre d'aquel festenal se debanèran tanben de conferéncias que tractèran del Patrimni Cultural Immaterial, de l'ofèrta d'emplèc amb l'occitan e de la pertinencia d'organizar un festenal al entorn de la cultura occitana.
Julian èra a Pau dempuèi lo divendres, que i èra montat amb sa colèga Anne per prèner part a la manifestacion per la defensa de l'occitan que s'i debanava lo dissabte. Lo rejonhèri pas que diluns, que lo dissabte deviai commentar lo rescontre Montpelhièr-Castras de rubi per Radio lengad'oc. Erem presents per ajudar los bearnes, e subretot per que las diferentas seccions del MED'OC siaguèsson en relacion. Lo mens que se pòt dire es qu'avèm capitar d'establir de relacions. Se sèm regalats. Avèm trabalhat coma de muòls, enfin Julian un pauc mens en rason de son estatut d'infirme (que se retornèt l'ongla de l'artèl gròs del pè esquèr tre lo diluns de matin), e avèm plan rigolat e desconat amb los gascons. Personalament, i avia d'annadas qu'èri pas tornat a Pau, d'au còp tornèri vèire molon de monde (Labourie, Casteret...), e n'encontrèri encara mai. Aprenguèri la dansa dels sèt sauts, e commencèri a pausar de "que" de'n pertot (mas capitèri a lor far dire los "de", en vengança).
En escanbi de lor accuèlh tarrible, los convidèri a venir a cò nòstre en junh per lo total festum, que lo collectiu Ca-i (al dintre del quin se trapa la familha Artus e d'autres) i vèn jogar.
Lo campus de l'universitat de Pau-Pays de l'Adour.
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire