Las costumas pesucas dels colègas (1)

Los colègas, de còps que i a, aquò te pòt pesar francament sus l'esquina.
Sabi pas se n'i a fòrça d'entre elis que legiran aquesta publicacion, e en realitat pensi pas que n'i agèsse un per venir legir aquel blòg (benlèu un que vendria, mai a mon vejaire per curiositat d'aici un an, vist que publiqui pas jamai). Es justament per aquò que pòdi desvolopar ma pensada, vist que risqui pas de vexar grand mond.

Abans de tornar començar, un pichòt messatge a l'atencion d'un legèire de blògs occitanofòn que se seria perdut per aici: se sias orificat per mon ortografa, qu'es una insulta a la memòria de Sant Alibèrt, e als corses de gramatica del mèstre Fofò, te dèvi una explicacion. Mon ordenador portable a de laguis amb los accents. M'autorisa pas que de ne far de grèus. D'au còp se lègisses "seriai ben anat manjar un briconel en vila", te cal t'estonar s'escrivi mal lo vèrb èsser, es just un problèma informatic. Lo podriai (encara un còp, sabi que i a un accent sus la "a") benlèu reglar, mas en matèria d'ordenador soi una vertadièra cabra.

Doncas, reprèni. Los colègas es pas sonque de bonur. Ma tèsi es que lo fach de partajar son intimitat amb qualquas personas, provòca un dangièr per la dicha intimitat. Vist qu'una pluralitat de personas la conèis, i a mai de riscas que siague divulgada (çò que se sona un brave còp de puta de la part d'un amic). Podèm dire, enfin espèri, que la magèr part dels amics sabon tèner lor lenga, o al mens ne pas dire de tròp. Lo problèma vendria puslèu del fach que ne pòdon parlar amb vautres quand cal pas, o se pòdon trufar de vautres e de vòstres problèmas intims (òc, mos colègas son de putanièrs qu'esiton pas a se fotre de ieu en se sèrvissen de mos malurs. Per èsser completament onèste, ai pas cap de gèina a far la metèissa causa an elis). Enfin, aqui tanben, lo problèma es quand o fan al marrit moment. Per èsser clar, e balhar lo motiu d'aquela publicacion (emai se t'en chautas totalament, tu lo legèire perdut de la debuta, lo saupràs, que tagradèsse o non), las vanas sus la filha que te refusa aquò vai pendent un temps. Mas al cap de sièis mesès, lo temps se fai long, sustot quand aquel pichon jòc a luòc en presencia de la dicha filha.

Vaqui, espèri que n'i a qu'auràn ara, un pauc mai de finèssa. E que l'anchoio ne tendrà compte, se vòl pas avèr a patir de crudèlas venganças.