musicas

http://www.deezer.com/track/2326000

tròç de Abd Al Malik, un daquòs de fòl

Aguèri longtemps una marida idèia d'Abd Al Malik. Aviai escotat pas qu'una canson, "Les autres" del cd Gibraltar, qu'aviai vist en direct a la television, e m'avia fach enrabiar! Alara que tot lo mond trapava meravilhos qu'un cantaire d'eslam posquèsse s'inspirar de Brel e pausar lo cantaire belge coma una referéncia, èri furios d'aqueste plagiat! Que pensi encara qu'aquesta canson es mai qu'inspirada de "Ces gens là" de Brel, es gaireben la metèissa, mai que mai . Enfin, d'au còp voliai pas escotar las cançons d'Abd Al Malik. Son de colègas a ieu, Alex e Giròni, que me faguèron cambiar de vejaire. Pendent las vacanças de , decembre faguèrem en cò d'una amiga un repais de nadal, e me faguèron escotar "Le Marseillais", tirada del darrièr cd, Dante, perqué i èra question del Marius de Pagnol e de Massilia Sound System. E francament, trapèri aquel tròç tràs que bon. L'idèia de reprèner lo sample de la cançon de Reggiani, "Le petit garçon" qu'es sa pus esmovanta, las paraulas que me semblèron plan, plan bonas (escotiai pas vertadierament, parlavi en metèis temps amb los dos autres arlèris). Non, çò que marquèt lo mai foguèt la musica, amb aquel extrach d'una cançon qu'adòri e amb la bassa que nhaca michantament. Gaire de temps aprèp, aprenguèri a la radiò que Abd Al Malik avia reprès "Paris Mai" qu'es benlèu la cançon qu'estimi mai de Nougaro, e ausiguèri l'eslamaire dire tot lo ben que pensa del tolosenc, e de l'èiretatge que daissèron los grands cantaires, çò qu'acabèt de me far una bona imatge d'aquel tipe.
Fin finala, escotèri Dante (lo darrièr cd d'Abd Al Malik) en entièr e, dins l'ensèm, m'agradèt puslèu plan. Trapi pas tot formidable, mas i a quauquas causas que presèri: plan segur la cançon "Le Marseillais", mas tanben lo fach de sonar lo disque Dante, en omenatge a l'autor italian; puèi la cançon sus Aimé Césaire e lo rappòrt de l'artiste a la pensada del martiniquès, la reprèsa de la musica de "4 boules de cuir" de Nougaro...


Just per rire un còp (ai molon de remembres d'enfància amb aquela cançon)

http://www.deezer.com/track/1436460

cinemà

Gran Torino es un film enòrme

D'aquesta passa vegèri molonadas de films, e dins l'ensèm èra puslèu de bona qualitat: Harvey Milk, que conta la vida del primièr elegit american que se declarava omòsexual e que foguèt assassinat, èra plan bon, e amai aprenguèri fòrças causas sus la lucha dels "gays" per avèr de dreches civils (çò qu'auriai pensat aquesit dins las annadas 1970). Sean Penn e James Franco son fòrça, fòrça bons dins los ròtles de Harvey Milk e de Scott Smith, son òme.

La jornada de la jupa: tarrible tanben, melhor que Harvey Milk a mon vejaire. Maugrat la fèbla difusion (eufemisma) d'aquel film, capitèrem de l'anar vèire en familha a l'Utopia, a costat de la fac. Cò que m'agradèt mai dins aquel film, a despart de l'interpretacion subrebona dels actors (Adjani, Podalydès, Berroyer...) e dels joves que i participèron, es que ten un discors que me sembla mai en prèsa amb la realitat de la situacion dins aquestes barris "a problèmas" que lo que se pòt ausir lo mai sovent. Es verai qu'aqueles joves espelisson dins de "ghettos" socials, qu'an pas gaire, per pas dire pas gès d'astre de s'elevar dins la societat e de se sortir de lor situacion, mas en metèis temps, aquò dèu pas excusar d'unes comportaments e actituds (viòls, violencia, injuras...)

Gran Torino, coma cada film de Clint Eastwood dempuèi un detzenat d'annadas es tarrible, geniec coma dison los gascon. Me soi regalat de la debuta a la fin, francament, emai se me pertoquèt pas tant coma Million Dollar Baby, es una òbra de caluc.

4 jorns a Pau

De diluns a dissabte foguèri en tèrra bearnèsa, dins la capitala paulina. Amb Julian i èrem per representar lo MED'OC Montpeljièr e ajudar la seccion de Pau a organizar lo festenal "A Pau qu'èi... e qu'èi a Pau!", qu'avia per tòca de far connèisser d'artistes occitans, de lor balhar un luòc d'expresseion per mostrar lor trabalh. Dins l'encastre d'aquel festenal se debanèran tanben de conferéncias que tractèran del Patrimni Cultural Immaterial, de l'ofèrta d'emplèc amb l'occitan e de la pertinencia d'organizar un festenal al entorn de la cultura occitana.

Julian èra a Pau dempuèi lo divendres, que i èra montat amb sa colèga Anne per prèner part a la manifestacion per la defensa de l'occitan que s'i debanava lo dissabte. Lo rejonhèri pas que diluns, que lo dissabte deviai commentar lo rescontre Montpelhièr-Castras de rubi per Radio lengad'oc. Erem presents per ajudar los bearnes, e subretot per que las diferentas seccions del MED'OC siaguèsson en relacion. Lo mens que se pòt dire es qu'avèm capitar d'establir de relacions. Se sèm regalats. Avèm trabalhat coma de muòls, enfin Julian un pauc mens en rason de son estatut d'infirme (que se retornèt l'ongla de l'artèl gròs del pè esquèr tre lo diluns de matin), e avèm plan rigolat e desconat amb los gascons. Personalament, i avia d'annadas qu'èri pas tornat a Pau, d'au còp tornèri vèire molon de monde (Labourie, Casteret...), e n'encontrèri encara mai. Aprenguèri la dansa dels sèt sauts, e commencèri a pausar de "que" de'n pertot (mas capitèri a lor far dire los "de", en vengança).

En escanbi de lor accuèlh tarrible, los convidèri a venir a cò nòstre en junh per lo total festum, que lo collectiu Ca-i (al dintre del quin se trapa la familha Artus e d'autres) i vèn jogar.

Lo campus de l'universitat de Pau-Pays de l'Adour.

dificultats

Dessenh: remenbre de la serada d'ièr de sèr e de mon revèlh


Aguèri de mal aqueles darrièrs mèses a me motivar per trabalhar, cal dire qu'entre las vacanças, lo blocatge e tornamai las vacanças foguèri pas ajudat. Enfin, capitèri de me tornar motivar i a gaire, mas lo problèma es que los corses m'intèressan de mens en mens. La gramatica e la linguistica m'an pas jamai apassionat, mas aqui capiti gaireben pas a me motivar pels corses, çò que capitavi abans, en me dire qu'èra important per bèn connèisser la lenga e tanben per capitar ma licéncia. M'avisi tanben ara que i a un brave moment qu'aviai pas escrich en occitan, e qu'amb aquel putanièr de clavier a la con que contunha a refusar de me far d'accents aguts, es encara mai malaisit. Enfin, çò que me far benlèu pus cagar es que fin finala comprèni lo mond qu'arrèstan de licéncia en plen mitan perque n'an lor sadol e que comprenan que çò que fan lor agrada pas. Mèfi, disi pas que la licéncia d'occitan m'agrada pas, disi que commença de me pesar un pauc entre la carga de trabalh de mon doble cursus e la manca de motivacion qu'ai cap a d'unas matèiras. E d'au còp, comprèni que d'unes estudiants que se fan cagar arrèstessan lor licéncia, çò que podiai absoludament pas imaginar abans, que me disiai qu'un còp qu'una causida es facha s'i cal tèner o alara perdèm de temps dins los estudìs, e qu'es una marca d'una manca de volontat, mai que mai en segonda o trèsena annada, que demòra gaire de temps per acabar. Aquò me pausa un problèma d'acceptar aquèla idèia qu'una licéncia pòsque èsser abandonada, d'en primièr perqué detèsti de reconnèisser que me soi enganat, e segondament es que, se i sosquèri es que l'envèja d'arrestar m'es ja venguda, e que m'en vòli de pas tèner lo còp. Sabi soi un pauc nèci.