Las costumas pesucas dels colègas (1)

Los colègas, de còps que i a, aquò te pòt pesar francament sus l'esquina.
Sabi pas se n'i a fòrça d'entre elis que legiran aquesta publicacion, e en realitat pensi pas que n'i agèsse un per venir legir aquel blòg (benlèu un que vendria, mai a mon vejaire per curiositat d'aici un an, vist que publiqui pas jamai). Es justament per aquò que pòdi desvolopar ma pensada, vist que risqui pas de vexar grand mond.

Abans de tornar començar, un pichòt messatge a l'atencion d'un legèire de blògs occitanofòn que se seria perdut per aici: se sias orificat per mon ortografa, qu'es una insulta a la memòria de Sant Alibèrt, e als corses de gramatica del mèstre Fofò, te dèvi una explicacion. Mon ordenador portable a de laguis amb los accents. M'autorisa pas que de ne far de grèus. D'au còp se lègisses "seriai ben anat manjar un briconel en vila", te cal t'estonar s'escrivi mal lo vèrb èsser, es just un problèma informatic. Lo podriai (encara un còp, sabi que i a un accent sus la "a") benlèu reglar, mas en matèria d'ordenador soi una vertadièra cabra.

Doncas, reprèni. Los colègas es pas sonque de bonur. Ma tèsi es que lo fach de partajar son intimitat amb qualquas personas, provòca un dangièr per la dicha intimitat. Vist qu'una pluralitat de personas la conèis, i a mai de riscas que siague divulgada (çò que se sona un brave còp de puta de la part d'un amic). Podèm dire, enfin espèri, que la magèr part dels amics sabon tèner lor lenga, o al mens ne pas dire de tròp. Lo problèma vendria puslèu del fach que ne pòdon parlar amb vautres quand cal pas, o se pòdon trufar de vautres e de vòstres problèmas intims (òc, mos colègas son de putanièrs qu'esiton pas a se fotre de ieu en se sèrvissen de mos malurs. Per èsser completament onèste, ai pas cap de gèina a far la metèissa causa an elis). Enfin, aqui tanben, lo problèma es quand o fan al marrit moment. Per èsser clar, e balhar lo motiu d'aquela publicacion (emai se t'en chautas totalament, tu lo legèire perdut de la debuta, lo saupràs, que tagradèsse o non), las vanas sus la filha que te refusa aquò vai pendent un temps. Mas al cap de sièis mesès, lo temps se fai long, sustot quand aquel pichon jòc a luòc en presencia de la dicha filha.

Vaqui, espèri que n'i a qu'auràn ara, un pauc mai de finèssa. E que l'anchoio ne tendrà compte, se vòl pas avèr a patir de crudèlas venganças.

Pue la vase les flots

Podiai pas gardar aquèl cap-d'òbra dins l'ignorança generala. Me mercejarètz pus tard, per ara aprofechatz.

Murcianos y Extremeños.

Ai dich que tratariai pas dels Espanhòls, mas resisti pas a l'envèja de diffusir aquèla citacion de mon colocatari de l'an passat, Miguel, qu'avia per escais "el oso" o "el tonto del pueblo":

"De una puta y un gitano nacio el primer murciano!"

La doble depression dels bomians e del murcians resumis puslèu ben la pensada de Miguel cap a sos conciutadans. Es pas de sa fauta, es extremeño. Es de dire que ven d'Extremadura, una region qu'es istoricament la mai paura e la mens poblada d'Espanha. Un luòc d'emigracion a travèrs los sègles: los extremeños cerquèran totjorn a fugir lor pais, qu'endacòm mai, de tot biais, pòt pas èsser piri. L'exemple mai conegut es Hernan Cortes e una molonada de conquitadores, que cercavan a melhorar lor vida en participant an aquelas expedicions. En metèis temps, ieu que pratiquèri fòrça los extremeños l'an passat (sus 5 colocataris diferents dins tota l'annada, n'i a 4 que ne venian) pòdi vos dire que comprèni tot aquel mond. Emai compatissi.

Poce en l'aire per l'Espanha!

L'Espanha es tarrible! Poce en l'aire per l'Espanha!
Es una vertat inataquabla: quora arribas de França, vèses de prèses gaireben mitat mens cars (e dins unes cases lo son vertadierament, coma per la cervèsa o lo mojito, mas un subjècte de tratar dins un autre article e dins un autre ambient). Amai an de bars que tampan entre 4 e 7 oras dau matin, ont se pòt dansar sus molon de musicas, e ont se pòt bèure al prètz normal. Es de dire que te cal pas perdre un bras a cada mièg coma en boita (ne tronam a l'alcool, mas juri que mon experiença se limita pas an aquò, emai se tenguèt una plaça importanta... enfin, passam). Doncas l'Espanha: poce en l'aire!
Evidentament traparètz quauques pissa-frègs, que forman part (e òc es un castilhanisme, e alara? ai dich que l'Espanha es atau de plan, punt! pas de contestacions possiblas) dels 4 milions e quauques milierats mai de caumaires. Se ne traparà tanben d'autres que foguèron segurament las victimas de las darnièras supressions de pòstes de fonccionaris, o alara d'escampats de las "cajas" (son de bancas regionalas) que desapareguèron dempuèi doas annadas. Los cal pas escotar, son de mond que son pas capables d'approfechar de l'astrada qu'an de viure dins un pais ont se noirrir costa ben mens car. Bon, en metèis temps son molon a pas ganhar miles euros per mès, que lo smic es d'un pauc mai de 600, mai mèrda, se far pas de trocha sens petar los uòus. Avian pas qu'a se demerdar per pas èsser de putanièras de coquilhas sens gaire d'intères.
Alara insisti: "España es una barbaridad!!!"

Tratarèm pas del problèm dels Espanhòls, per evitar de tombar dins un racisme aisit e plen d'idèias pre-concebudas, que me conèissi.

"Que Viva España"
Y siempre la recordarán
"Que Viva España"
La gente canta con ardor
"Que Viva España"
La vida tiene otro Sabor,
Y España es la Mejor

musicas

http://www.deezer.com/track/2326000

tròç de Abd Al Malik, un daquòs de fòl

Aguèri longtemps una marida idèia d'Abd Al Malik. Aviai escotat pas qu'una canson, "Les autres" del cd Gibraltar, qu'aviai vist en direct a la television, e m'avia fach enrabiar! Alara que tot lo mond trapava meravilhos qu'un cantaire d'eslam posquèsse s'inspirar de Brel e pausar lo cantaire belge coma una referéncia, èri furios d'aqueste plagiat! Que pensi encara qu'aquesta canson es mai qu'inspirada de "Ces gens là" de Brel, es gaireben la metèissa, mai que mai . Enfin, d'au còp voliai pas escotar las cançons d'Abd Al Malik. Son de colègas a ieu, Alex e Giròni, que me faguèron cambiar de vejaire. Pendent las vacanças de , decembre faguèrem en cò d'una amiga un repais de nadal, e me faguèron escotar "Le Marseillais", tirada del darrièr cd, Dante, perqué i èra question del Marius de Pagnol e de Massilia Sound System. E francament, trapèri aquel tròç tràs que bon. L'idèia de reprèner lo sample de la cançon de Reggiani, "Le petit garçon" qu'es sa pus esmovanta, las paraulas que me semblèron plan, plan bonas (escotiai pas vertadierament, parlavi en metèis temps amb los dos autres arlèris). Non, çò que marquèt lo mai foguèt la musica, amb aquel extrach d'una cançon qu'adòri e amb la bassa que nhaca michantament. Gaire de temps aprèp, aprenguèri a la radiò que Abd Al Malik avia reprès "Paris Mai" qu'es benlèu la cançon qu'estimi mai de Nougaro, e ausiguèri l'eslamaire dire tot lo ben que pensa del tolosenc, e de l'èiretatge que daissèron los grands cantaires, çò qu'acabèt de me far una bona imatge d'aquel tipe.
Fin finala, escotèri Dante (lo darrièr cd d'Abd Al Malik) en entièr e, dins l'ensèm, m'agradèt puslèu plan. Trapi pas tot formidable, mas i a quauquas causas que presèri: plan segur la cançon "Le Marseillais", mas tanben lo fach de sonar lo disque Dante, en omenatge a l'autor italian; puèi la cançon sus Aimé Césaire e lo rappòrt de l'artiste a la pensada del martiniquès, la reprèsa de la musica de "4 boules de cuir" de Nougaro...


Just per rire un còp (ai molon de remembres d'enfància amb aquela cançon)

http://www.deezer.com/track/1436460

cinemà

Gran Torino es un film enòrme

D'aquesta passa vegèri molonadas de films, e dins l'ensèm èra puslèu de bona qualitat: Harvey Milk, que conta la vida del primièr elegit american que se declarava omòsexual e que foguèt assassinat, èra plan bon, e amai aprenguèri fòrças causas sus la lucha dels "gays" per avèr de dreches civils (çò qu'auriai pensat aquesit dins las annadas 1970). Sean Penn e James Franco son fòrça, fòrça bons dins los ròtles de Harvey Milk e de Scott Smith, son òme.

La jornada de la jupa: tarrible tanben, melhor que Harvey Milk a mon vejaire. Maugrat la fèbla difusion (eufemisma) d'aquel film, capitèrem de l'anar vèire en familha a l'Utopia, a costat de la fac. Cò que m'agradèt mai dins aquel film, a despart de l'interpretacion subrebona dels actors (Adjani, Podalydès, Berroyer...) e dels joves que i participèron, es que ten un discors que me sembla mai en prèsa amb la realitat de la situacion dins aquestes barris "a problèmas" que lo que se pòt ausir lo mai sovent. Es verai qu'aqueles joves espelisson dins de "ghettos" socials, qu'an pas gaire, per pas dire pas gès d'astre de s'elevar dins la societat e de se sortir de lor situacion, mas en metèis temps, aquò dèu pas excusar d'unes comportaments e actituds (viòls, violencia, injuras...)

Gran Torino, coma cada film de Clint Eastwood dempuèi un detzenat d'annadas es tarrible, geniec coma dison los gascon. Me soi regalat de la debuta a la fin, francament, emai se me pertoquèt pas tant coma Million Dollar Baby, es una òbra de caluc.

4 jorns a Pau

De diluns a dissabte foguèri en tèrra bearnèsa, dins la capitala paulina. Amb Julian i èrem per representar lo MED'OC Montpeljièr e ajudar la seccion de Pau a organizar lo festenal "A Pau qu'èi... e qu'èi a Pau!", qu'avia per tòca de far connèisser d'artistes occitans, de lor balhar un luòc d'expresseion per mostrar lor trabalh. Dins l'encastre d'aquel festenal se debanèran tanben de conferéncias que tractèran del Patrimni Cultural Immaterial, de l'ofèrta d'emplèc amb l'occitan e de la pertinencia d'organizar un festenal al entorn de la cultura occitana.

Julian èra a Pau dempuèi lo divendres, que i èra montat amb sa colèga Anne per prèner part a la manifestacion per la defensa de l'occitan que s'i debanava lo dissabte. Lo rejonhèri pas que diluns, que lo dissabte deviai commentar lo rescontre Montpelhièr-Castras de rubi per Radio lengad'oc. Erem presents per ajudar los bearnes, e subretot per que las diferentas seccions del MED'OC siaguèsson en relacion. Lo mens que se pòt dire es qu'avèm capitar d'establir de relacions. Se sèm regalats. Avèm trabalhat coma de muòls, enfin Julian un pauc mens en rason de son estatut d'infirme (que se retornèt l'ongla de l'artèl gròs del pè esquèr tre lo diluns de matin), e avèm plan rigolat e desconat amb los gascons. Personalament, i avia d'annadas qu'èri pas tornat a Pau, d'au còp tornèri vèire molon de monde (Labourie, Casteret...), e n'encontrèri encara mai. Aprenguèri la dansa dels sèt sauts, e commencèri a pausar de "que" de'n pertot (mas capitèri a lor far dire los "de", en vengança).

En escanbi de lor accuèlh tarrible, los convidèri a venir a cò nòstre en junh per lo total festum, que lo collectiu Ca-i (al dintre del quin se trapa la familha Artus e d'autres) i vèn jogar.

Lo campus de l'universitat de Pau-Pays de l'Adour.