Jorn de reprèsa

La reprèsa es nul!

Estimavi ben mai d'èsser en vac... perdon, en lucha, que de dèver tornar prèner los corses. Perque, malinàs coma soi, ai pas approfechar d'aquel temps per m'avançar dins mon trabalh, n'ai pas bralar una! Pasmens, i èri sus la fac, cada jorn gaireben. Mas, que volètz entre las AG, las manifs, los repaisses e las charadissas, trabèri pas lo temps de trabalhar. De que faguèri del temps que me demorava me dirètz, e ben visquèri una molonada d'experienças que sortissian del quotidian: aguèri de corses sus la plaça de la comèdia mantuns còps; manjèri sus la plaça de la comèdia, a l'ombra de la font; m'assetèri dabans lo poligòn dos o très còps; assistèri a un encontre amb d'escrivans que consistèt pas qu'a charrar de mangilha, puèi a bèure e chapar; manifestèri de nuòch e dansèri lo balèti a una ora del matin sus la plaça de la comèdia tornamai, enfin, coma vesètz, un emplèc del temps de ministre^^
L'experiençça pus estranha e pus crudèla que visquèri, foguèt pasmens d'assistir en dirèct a l'espotiment de la còla de frança de rubi per una còla anglèsa gaire estrambordanta, çò qu'es pièger, e lo tot amb setanta-cinc mil anglèses en folia a mon entorn... Era mon present de nadal e per mos vint ans de la part de mas sòras, de mos grands, de mon oncle e de ma tanta: un viatge de très jorns a Londras e una plaça per anar vèire Anglatèrra-França a Twickenham. Alara los très jorns foguèron tarribles, me regalèri amb lo colèga de ma sòra que m'albergava, encontrèri d'estats-unians, de chinèses emai una italiana de Cuneo que sa maire e sa grand parlan occitan (n'èri de cuol de n'encontrar una dins una vila de mai de 10 millions d'estatjans a mai de 1000 km de cuneo, coma que, tot arriba). Lo sol pichon problèma foguèt doncas aquel chaple dels francèses que se daissèran far.
Bon, vau pas mai luènh, qu'ai fach mon quota de mots e que gardi la seguida del viatge e del rescontre en resèrva al cas ont mancariai d'inspiracion (ai encara un problèma amb aquèles putanièrs d'accents aguts, desencusa Melania). Adoncas, al còp que ven!