cinemà

Gran Torino es un film enòrme

D'aquesta passa vegèri molonadas de films, e dins l'ensèm èra puslèu de bona qualitat: Harvey Milk, que conta la vida del primièr elegit american que se declarava omòsexual e que foguèt assassinat, èra plan bon, e amai aprenguèri fòrças causas sus la lucha dels "gays" per avèr de dreches civils (çò qu'auriai pensat aquesit dins las annadas 1970). Sean Penn e James Franco son fòrça, fòrça bons dins los ròtles de Harvey Milk e de Scott Smith, son òme.

La jornada de la jupa: tarrible tanben, melhor que Harvey Milk a mon vejaire. Maugrat la fèbla difusion (eufemisma) d'aquel film, capitèrem de l'anar vèire en familha a l'Utopia, a costat de la fac. Cò que m'agradèt mai dins aquel film, a despart de l'interpretacion subrebona dels actors (Adjani, Podalydès, Berroyer...) e dels joves que i participèron, es que ten un discors que me sembla mai en prèsa amb la realitat de la situacion dins aquestes barris "a problèmas" que lo que se pòt ausir lo mai sovent. Es verai qu'aqueles joves espelisson dins de "ghettos" socials, qu'an pas gaire, per pas dire pas gès d'astre de s'elevar dins la societat e de se sortir de lor situacion, mas en metèis temps, aquò dèu pas excusar d'unes comportaments e actituds (viòls, violencia, injuras...)

Gran Torino, coma cada film de Clint Eastwood dempuèi un detzenat d'annadas es tarrible, geniec coma dison los gascon. Me soi regalat de la debuta a la fin, francament, emai se me pertoquèt pas tant coma Million Dollar Baby, es una òbra de caluc.