Ai dich que tratariai pas dels Espanhòls, mas resisti pas a l'envèja de diffusir aquèla citacion de mon colocatari de l'an passat, Miguel, qu'avia per escais "el oso" o "el tonto del pueblo":
"De una puta y un gitano nacio el primer murciano!"
La doble depression dels bomians e del murcians resumis puslèu ben la pensada de Miguel cap a sos conciutadans. Es pas de sa fauta, es extremeño. Es de dire que ven d'Extremadura, una region qu'es istoricament la mai paura e la mens poblada d'Espanha. Un luòc d'emigracion a travèrs los sègles: los extremeños cerquèran totjorn a fugir lor pais, qu'endacòm mai, de tot biais, pòt pas èsser piri. L'exemple mai conegut es Hernan Cortes e una molonada de conquitadores, que cercavan a melhorar lor vida en participant an aquelas expedicions. En metèis temps, ieu que pratiquèri fòrça los extremeños l'an passat (sus 5 colocataris diferents dins tota l'annada, n'i a 4 que ne venian) pòdi vos dire que comprèni tot aquel mond. Emai compatissi.
Inscription à :
Publier les commentaires (Atom)
Haaaaaa!!!! O sabiái que praticavas fòrça los òmes...
RépondreSupprimerY el primer extremeño ? De una cigüeña y un cerdo ? :-P
RépondreSupprimermaime? un murciano perdido? A prepaus sabias qu'auelis nècis d'espanhòls diasan que los enfants son portats per "la cigueña de Paris"? Vai-t'en saupre ont son anats quèrre de cigonhas en iscla de frança...
RépondreSupprimerE aurelain, sabes bèn que los òmes aquò's ton domèni. Remembra-te Royer^^
Ben n'i a pus de cigonha a Paris perque son totas a portar de nenets dins los fogiers espanhòus, non ?
RépondreSupprimerE qu'es ma granda, murciana, que se perdia en França, a Paris (benleu volia tornar trobar sa cigonha).