çò que m'agrada

Anèm zo, siam partits per las nòstras quinze linhas setmanièras: aqueste còp, puslèu que de me'n prèner a ma professora (capitarai d'agantar una fotò de tu Melania), causiguèri de vos parlar de las causas que m'agradan, sens òrdre, nimai rapòrt entre elas.
Alara, primièr: l'espòrt, d'un biais general me ne regalí, e m'interessi a totes. Caquelà, i a quauquas excepcions, mai que mai dins los espòrts mecanics. Ai tostemps trapat aquò nèci e estranh la passion que pòdon avèr molons de tipes per las motòs e las veituras. Personalament m'en chauti complet, e trapi aquò francament con e desagradiu. Enfin lo pièger aquí dedins demòra la mecanica, cossí lo mond se pòdon regalar d'ensajar de comprèner un quicòm tant desagradiu (lordèja, es pesuc, te pòdes far mal...), per aquò, coma per tot objecte, me'n bati de saupre cossí foncciona, l'important es justament que fonccionèsse, aprèp rai! se i prend coma vòl, es pas ieu que m'emmerdarai a ensajar de lo comprèner!
Aprèp, la toromachia, qu'es pas un espòrt, mas que lo mond plaçon puslèu del costat de l'art. Aquò's quicòm de subrebèl, apassionant e plen d'emocions. Es verai qu'una marida corrida se sarra puslèu de la masélaria, mas una vertadièra corrida excepcionala far comprèner perqué anèm ne vèire tant e tant, e ne sortissèm completament revirat!
Vaquí, ai la canha de contunhar per ara, alara aprofecharai d'un autre article per contunhar la tièra de las causas que m'agradan. Amai, vos daissi dins un estat d'espèra intennable, o sabi, e aquò m'agrada de far durar lo "suspense". A la setmana que vèn!

Adiu a totes!

Ieu que volguèri pas jamai escriure un blòg, emai quand facebook èra pas sortit e que gaireben tot lo mond n'avia un dins mon licèu (quand de còps ausiguèri: " E tu as un blòg?"), soi forçat per una professora als metòds fascisants de dubrir un compte aqui sus blògspot! Mai mèfi! lo revenge vendrà Melania!
Per èsser vertadierament oneste, me regalavi de legir los blgs de mos colègas, mas ne voliai pas far un que vòli pas expausar ma vida dabans tot lo mond (e coma l'ai explicat a un fum de mond, me conèissi e sabi qu'al cap d'un moment acabariai per lachar de causas que regretariai aprèp).
Enfin, de tot biais, ai pas la causida, me ne caldrà tèner un pendent tot un semestre, e, amai, podrai pas escriure d'asenadas amb un ortografia calamitosas soma tot lo mond (o gaireben), que la dòna Laupies (aquò's una debuta de revenge Melania, de te dire Dòna, niark niark) me vai susvelhar, corregir e notar (quand vos disiai qu'es fascisanta...) E sabes qué? vèni de contar, ne soi pas encara a las 15 linhas requistas per cada article!!! Alara qu'ensaji dempuèi totara de far durar aquèla putanhèra de presentacion de mon blòg (espèri qu'avèm drèch d'emplegar de mots atals), e que, pensi ben que sètz pas enganats, quand vos disi que la voliai far durar es encara per que durèsse un pauc mai, e quand vèni de vos dire que l'explicacion de l'analisi de la durada de mon introduccion es facha per l'alongar èra tanben per que contunhèsse, e poriai contunhar longtemps atal, mas me soi avisar que, fin finala, capitèri de l'alongar fins a 17 linhas (dins gaire 18, aqui es fach), doncas vau clavar: la seguida la setmana que vèn!
(Soi desolat pels accents que mancan Melania, mas mon ordenador refusa de ne far d'aguts)